پس اینها،همه‌ی داشتن و نداشتن ها،همه‌ی بودن ها ونبودن ها،همه‌ی خوبی ها وبدی ها،همه‌ی اینها اسمش زندگی ست! دلتنگی های من برای تو،دلتنگی های توبرای من،دلخوشی های اوبرای اوودقیقه‌ های مابرای ما.

مابیداریم،چون زنده‌ایم ورستگاروسعادتمندچون برگزیده‌ شده‌ایم برای زندگی،برای بودن،برای عشق وخوشبختیم چون هنوزبرگستره‌ی ویرانه‌های وجودمان جایی برای گنجشک عشق باقی ست....

خداوند

من خداوندرادرمعصومیت کودکان،درمیان نگاهشان یافتم.آری خداوندشدت وضوحش رادرمعصومیت کودکی آشکارکردکه‌ بی گناه بی گناه بود.

دلم شروع می کندبه‌ تپیدن،دلم آنقدربلندبلندمی تپدکه‌ بهتم می زندومی دوم تاازلای انگشت کودکان خداوندرابگیرم.....

شهرپرنده‌هاکجاست؟وقتی طلوع سردادمن آن بالابودم،درست نزدیک آسمان،پشت دستان شیشه‌ای تو،محوخودتوبودم.توخوب می دانستی که‌من چه‌بازی غریبی راشروع کرده‌ام،توآبی ترازآسمانی یاشایدنیلی ترازدریاومن به‌هرچه‌رنگ آبی بودحسودی می کردم.دستانم راکناردستانت گذاشتم مثل دیوانه‌هاثانیه‌هارامی شمردم ومی بوییدم وتمام می شد،دوباره‌می شمردم ومی بوییدم وتمام می شدومی دیدم کنارتوحتی بازهم دل من کوچک وتنگ است.نمی دانم چراهرچوخواستم دلم رابزرگترکنمتاتودرآن جای بگیری نتوانستم،شایدبه‌خاطرروح بزرگ توبود.توبه‌من زل زده‌بودی ومن چشم هایم رابه‌تووتوهنوزنمی دانستی من چه‌بازی غریبی راشروع کرده‌ام.دردستان آبی ات همه‌ی معصومیت زندگی رادیدم ودلم لرزید،دلت هم مثل دریاشبی بود،اصلا"انگارتکه‌ای ازآسمان بودی که‌روی زمین افتاده‌ بودآنهم درست درقلب تو.من باهمه‌ی سبزی دنیاتمامی حرمت آن دستهای آبی رادیدم وتازه‌ فهمیدم خداهم آبی ست.شهرپرنده‌ها همان چشمان توست....

درزندگی عشق بایدممکن باشد،حتی اگردربازتاب آن پاسخ آنی وجودنداشته‌ باشد.عشق تنهادرصورتی زنده‌ می ماندکه‌ امیدی برای فتح معشوق باشد.نمی دانم روزگاری می شودکه‌ بی شک بگویم من با توام وتویکی ومن یکی؟تومنی یامن توام باتوام یاتو،تویی.می توان توبودومن نبودوتومن هستی شوی ومن تونیستی،چون تومن باشی ومن تو،این رابدان هردویک تن می شویم ومن درتوگم می شوم،نه‌ گم شدن زیبانیست،می گویم تقدیرمن این بود....

اگه‌ نوشته‌هام یه‌ روز تموم بشن.اگه‌ دیگه‌ نتونم مهربون باشم،اگه‌ نخوام قشنگی هاروببینم،اگه‌ یه‌ روزبغض کنم ونتونم بغضم روبشکنم،اگه‌ بی صداشم وتو گلوم فریاد بکشم،اگه‌ برم ودنیاروتنهابزارم، بازم میگم دوست دارم.....

زیبا ترین شعر دنیا

آب آب
بابا آب بابا آب
آی باکلا آی بی کلا
دیونه کیه عاقل کیه
جونور کامل کیه
وایسته نیاربه عزتت خمارم
حوصله هیچ کسیو ندارم
کفر نمی گم سوال دارم
یه تریلی محال دارم
تازه داره حالیم میشه چیکارم
می چرخمو می چرخونم سیارم
تازه دیدم حرف حسابت منم
طلای نابت منم
تازه دیدم که دل دارم بستمش
راه دیدم نرفته بود رفتمش
جونه نشکفته رو رستمش
ویروس که بود حالیش نبود هستمش
جواب زنده بودنم مرگ نبود جون شما بود؟
مردن من مردن یک برگ نبود توروبه خدا بود؟
اون همه افسانه وافسون ولش؟
این دل پرخون ولش
دلهره گم کردن گدار مارون ولش؟
تماشای پرنده ها بالای کارون ولش؟
خیابونا،سوت زدنا،شبشبه بارون ولش؟
دیونه کیه عاقل کیه؟
جونور کامل کیه؟
گفتی بیا زندگی خیلی زیباست دویدم
چشم برام فرستادی تا ببینم که دیدم
پرسیدم این آتش بازی تو آسمون معناش چیه؟
کنار این جوب رون معناش چیه؟
این همه راز،این همه رمز
این همه سرواسرار معماست
آوردی حیرونم کنی که چی بشه؟ نه والا
ماتو پریشونم کنی که چی بشه ؟ نه به الله
پریشونت نبودم؟
من حیرونت نبودم؟
تازه داشم می فهمیدم که فهم من چقدر کمه
اتم تو دنیای خودش حریف صدتا رستمه
گفتی ببند چشماتو وقت رفتنه
انجیر میخواد دنیا بیاد آهن و فسفرش کمه
چشمای من آهن زنجیر شدن
حلقه ای از حلقه زنجیر شدن
عمو زنجیر باف زنجیرتو بنازم
چشم منو انجیرتو بنازم
دیونه کیه عاقل کیه؟
جونور کامل کیه؟
شعر از: زنده یاد حسین پناهی
+

مرگ

وقتی آمدی وگفتی می خواهم دلت رازنده‌ کنم،من سالهابودکه‌ دلم مرده‌ بود،سالهای سال بودکه‌ نگاه های آشناراغریب کرده‌ بودم،امادردمردن راکاملا"فراموش کرده‌ بودم.ازآخرین باری که‌ دلم مرده‌ بودودیگرجایی برای هیچ چیزوهیچکس نداشت سالهامی گذشت ومن هنوزهم ازبه‌ خاطرآوردن گذشته‌ وحشت دارم وهنوزهم دلم می ریزد!

هنوزجای زخم هایم التیام نیافته‌ بودکه‌ تودلم رازنده‌ کردی،آرام آرام دستانم راگرفتی. هنوزسردوراهی شیرینی زنده‌ شدن وتلخی مرگ مانده‌ بودم،امااین راهم خوب می دانستم دوباره‌ تلخی مرگ راپس اززنده‌ شدن خواهم چشید.

دستانش راباورکردم ودوباره‌ متولدشدم،حالاسنگینی عشق برسینه‌ام بیشترازتلخی مرگ برشانه‌هایم است!بعضی اوقات مرگ رافراموش می کردم،امادوباره‌ خیالش درنقطه‌ نقطه‌ی زندگی ام پراکنده‌ بود. زندگی باهمه‌ی پستی وبلندی اش درمن شدیدترمی شد.مثل دیوانه‌هابه‌ جای اینکه‌ ازهم دورشویم،درهم بیشتروبیشترغرق می شدیم.ترس مرگ درمابه‌ وفورمی رفت ومابه‌ آن اهمیت نمی دادیم.

پس ازگذشت عشق ودوست داشتن وعادت،مرگ امد،باهمه‌ی سنگینی اش،باهمه‌ی واهمه‌ وتلخی اش،دوباره‌ بازگشت!

مرداب،تمام قایق های کاغذیم رادرخودغرق کردومن تمام نیلوفرهای آبی اش راپرپرکردم،من بادبادک مهتاب راپاره‌ کردم،ومهتاب موهای عروسک مراکشیدومن به‌ عکسش درحوض سنگ انداختم!

چشمانمان خیس شده‌ بود،مرگ دریک قدمی ماایستاده‌ بود،نگاه سردی کردوچشمانمان رابست.

اکنون من درژرفای مرگ فرومی روم،دوباره‌ میان غربت وسیاهی وسکوت وخاطرات ماتم گرفته‌ وقلم هایی که‌ فقط خط خطی می کنندوورق هایی که ‌فقط مچاله‌ شده‌اندوکتاب هایی که‌ درآنهاهیچ چیزنوشته‌ نشده‌،تنهامی مانم!......

درگوشه‌ای خلوت

کودکی آرام،

دوچشمان سیاهش رابرحضورسنگین مردمان خسته‌ی غمگین

نقش بسته‌

خوب می داند که ‌دیگر

هیاهوونیازش

همدمی یکرنگ نیست

وآنی که‌آرزوها ووجودش را

چوجان جانان می پایید

رخت بربسته

‌ووجودش ازوجودواقعی

خالی ست!

وخیالش آنچنان باخاطراتش خوش

که‌گویی همه‌ را

همه‌ وهمه ‌رادرخواب می دیده‌.

ناگهان،

صدای زجه ‌ودردی

روح کوچکش رابه‌خودآورد

،به‌خودآمدوخواند

مونس اوقات غمگین خیالش را!

ولی افسوس،

که ‌باچند حرف خوب وزیرکانه

‌خیال خوب مادرراربودند

واو.....

ذهن آشفته ‌وحیران خودش را

بعدازاین اوضاع ووضع وحال ما،

چه ‌بودست وچه ‌خواهد شد؟؟؟

چه‌ صبح زیبایی!

امروزهمه‌ی جیک جیک هاازصلح وآزادی وآزادگی خبرمی دن.چه‌ دل انگیزه‌!انگارتودنیای بزرگ زمین دیگه‌ خبریازجنگ نیست،پرنده‌هامیگن من خودم شنیدم!حتی شنیدم که‌ میگفتن دیگه‌ نمی خوان کسی براشون دونه‌ بریزه‌،آخه‌ دیگه‌ اونقدرگندم سبزشده‌ که‌ هیچ جنبنده‌ای گرسنه‌ نمی مونه‌!

گنجشک هامی گن دوای همه‌ی درداپیداشده‌،آدمابه‌ جای بمب های اتم شعرمی سازن،سازهاهمه‌ نوای عشق رودارن،زاغ هادیگه‌ خبرای بدبدنمی دن،قرارشده‌ همه‌ی روزای خدابهار بشه‌،مشروط به‌ اینکه‌ ماهم بخوایم.

اینوگنجشک هامی گن،من خودم شنیدم..........

حسین مهربانم:

دروغ می گویم اگرمی گویم دوری ات رامی توانم!می خواهم روایت همه‌ی نوشته‌های بی بال وپرم باشی.می خواهم تورا،تمامی تورابه‌ هرشیوه‌ که‌ دوست ترمی داری،اول شخص یاهرگونه‌ی دیگر روایت کنم!

دیگرنوشته‌هایم آکنده‌ ازعطرروح تواند.تونفیس ترین طرحی هستی که‌ هرچه‌ بیشترمی نویسمش گوشه‌های ناگفته‌اش بیشترمیشود.دروصف تومن گیج شده‌ام انگارنوشته‌هایم راتویی که‌ می نویسی.هرجاکه‌ بخواهی می بری وعاقبت پایانش رالبریزمی کنی ازاندوه‌.

دراین هیاهوکه‌ دیگرهیچکس صدای دیگری رانمی شنودبالبخندمی گویی :(دوستت دارم،دوستت دارم!!!) واین پایان نوشته‌های من است......

هرچه‌ فکرمی کنم نمی توانم بفهمم چگونه‌ شروع شد؟حتی نمی دانم اول توشروع کرده‌ بودی یامن؟اصلا"چه‌ اهمیتی داردکداممان شروع کردیم؟تنهانقطه‌ای که‌ لابه‌ لای تصاویرمبهم وسرگردان ذهنم به‌ خاطرمی آورم این است:عاشقت شدم....

آن هنگام که‌ چشمم به‌ توافتاد،حس مبهم وشیرینی درتک تک سلول هایم نوسان کرد.حس من ازتوهمانندباران ملایمی ست که‌ برسطح روحم می بارد.چیزی دراعماق وجودم می جوشدوحس غریبی به‌ من می گویدتفاوت کوچکی که‌ رفته‌ رفته‌ بزرگ وبزرگ ترمی شودودیگربرای کتمانش دیراست!

من محونوشته‌هایم می شوم وبه‌ توفکرمی کنمومنتظرت می مانم وکسی نمی داندکه‌ دیگربرای دوست نداشتن توخیلی دیرشده‌ وبه‌ این می اندیشم که‌ هیچ چیزنمی تواندبه‌ اندازه‌ی توبامعناباشد.ای کاش می توانستم ابزاری بسازم که‌ به‌ کمک آن بتوان طعم وبوورنگ وجنس ولطافت وزیبایی روح تورامثل ابعادیک تکه‌ سنگ اندازه‌ گرفت!

فاصله‌ میان من وتوازجنس زمان نیست،درست همانندیک تکه‌ سنگ هم فضارااشغال می کندوهم وزن داردوسنگین است.دلم ازچیزی که‌ نمی دانم چیست انباسته‌ شده‌.تردیدمبهم ام رابه‌ یقینی روشن تندیل می کند:عاشق شده‌ام!تصاویرخواب زده‌ی ذهنی ام باواقعیت آمیخته‌ شده‌ ومن مرزرؤیاوبیداری راگم می کنم..............

باتوبودن رابرای آغاززیبایی ومهربانی شروع می کنم.هرچه راکه بوده ‌وگذشته فراموش می کنموهرچه‌ راکه‌ ازتوست فرامی خوانم!به‌ تویی که‌ میدانم هستی ومراازآنچه‌ که‌ هستم فراترمی بری،توبرایم بهترینی پس بهترینهارابه‌ توخواهم دادوبه‌ توخواهم گفت:دوستت دارم ومی خواهمت چون هرچه‌ احساس زیباست به‌ من داده‌ای،احساسی که‌ درآن دیگرتنهایی رااحساس نمی کنم.

تصورنیست،رؤیاهم نیست وحقیقتی ممکن که‌ برایم آغازشده‌ رامی پرستم.می دانم که باتوعاشقترینمپس همه‌ی عشقهای دنیاارزانی تو،درعشق من وتوتحقیرشدنی نیست پس هرچه‌ غروربودراکنارمی زنم تاتورابهترببینم.

فقط می خواهم بگویم تاپایان دنیادوستت دارم وتازنده‌ام کنارت می مانم.......

قلم

قلمی که‌ به‌ زیبایی دلبری طنازدردستان من می رقصدوبه آرامی چکیده‌ی افکارم رابرروی قلب سفیدجریده می آورد،وجودم است،بلکه‌ ازوجودم نیزباارزشتراست،اوست همدم وتنهارابط مستقیم من بادنیای ذهنم.

ای قلم به بزرگی قطره‌ قطره‌ جوهرپاکی که درهربارحرکت خودبه نشانه‌ی نمادی برای دیگران برصفحه‌ی کاغذمی ریزی وبه شفافی حضورتوبه صفاوصادقی وجودت که بدون شک تنهاموجودی هستی که‌ بدون کوچکترین دخالتی اعم ازحب وکینه وبغض اظهارنظرافکاردیگران رامنتقل می کنیوبزرگی مقدمت که همنشین هربزرگی وعالمی،هرجاهل وخاێنی واستواریت که‌ هرچیزی رامگرخودت،هیچکس نمی تواندآن طورکه‌ هست پاک کند.

قسم می خورم که‌ هیچگاه ازدایره‌ی اتصاف بیرون نروم وهرگزوجودت رابه‌ ملال وهذلیات نامنفوش خسته‌ نکنم وشرافتت رابه‌ خاطرخوش آمدن دیگران لکه‌دار نکنم.

به‌ پاکیت قسم می خورم که‌ تورارابطی برای رسیدن به‌ هدفی والاوسعادتمندگردانم.

ای قلم به‌ بزرگی وبزرگواری گذشتگان که‌ حرمتت راپاس نگاه داشته‌اندسوگندیادمی کنمکه‌ هرگزحرمتت رانشکنم وتورازمانی بفروشم که‌ آبروودینم رابه‌ یک جوفروخته‌ باشم.

قلم تووجودروح واستیلای سیادت وبزرگی نعمت های خداوندی.......

تنهاآمدم،تنهای تنها،هیچکس حتی ذره‌ایی همراهم نبود.تنهادنیارادیدم،تنهادستانت راحس کردم وتنهاباتوخوگرفتم.تنهای تنهابه‌ تواندیشیدم،تنهاتوراخواستم،تنهای تنهابه‌ سرانجام تووفردایت فکرکردم،تنهاپایان کارمان رادیدم،تنهای تنها.

تنهادلم راباتوقسمت می کنم،تنهادستانم رابه‌ تومی دهم وتنهاتورالمس می کنم.تنهای تنهاخواهم بود.تنهایی بامن هم خانه‌ شده‌،بردلم،برلوح تقدیرم تنهایی حک شده‌.تنهامی نشینم،تنهای تنها،تاتنهاتورامی بینم،برای رسیدن به‌ توتنهای تنها،تاتنهاتوراببینم.برای رسیدن به‌ توتنهای تنها.افکارم تنهابرای تو،جسمم،روحم،تنهابرای تو.پس خودم می مانم تنهابرای تو....

تنهابرای حسین عزیزم که‌ تنهاواژه‌ی زندگی من است

بهانه‌ی تو

می دانی؟

عشق ماهنگامی به‌ دنیاآمدکه ‌آنسوی دیوارهاوبادهاوشب وزمین بود،وازاین روست که‌خاک وبادوابروباران نام تورامی دانند.من وتوتنهااین رانمی دانستیم که‌ هنگام عشق کی غرق شدیم؟

توبابهاروگلهایش روییدی،ازاین روست وقتی ازکنارگلهاردمی شوی،گلبرگهاتورامی خوانند.همه‌این رامی دانند،مارازی نداریم،همه‌می دانند،نبودن توقطع نفس های من است!همه‌ میدانندمن باتوروییدم وتوبابهار،بی آنکه ‌نه ‌من بدانم ونه ‌تو!

می دانی؟

به ‌بهانه‌ی توگل وآسمان وهمه ‌نزدیک من است ومن چیزی برای زمستان عوض نخواهم کرد. می بینی اکنون چگونه‌ همچوآتش درمیان زمستان،روزهایش راآتش میزنم تاتوبازگردی؟

بی توقلب من هرگزنغمه‌ایی سرنخواهدداد،مگرآن زمان که ‌توآوازمان رادوباره‌ سر دهی.

حس محال

من روز خود را

با آفتاب روی تو

که از پشت چشمانت دمیده است

آغاز میکنم

من با تو مینویسم و میمانم

تمام نوشته‌هایم

ارزانی تو

من با تو میگویم و میخوانم

و از شوق این حس محال

که دستانم درگیر دستان توست

به جای راه رفتن

پرواز میکنم اوج میگیرم و بالا میروم

میدانی؟

آن لحظه که خاموش در میان ازدحام مینشینم

تو را می بینم

و به موسیقی نگاه تو

گوش فرا میگیرم

و غیر از تو

هرچه هست

هر که هست

فراموش میکنم.

خواهم ماند

هرخاطره‌ای خاطره‌نمی شودوهردردی دردنیست،تاآن راهمانندکاغذی مچاله‌کنیم.خاطره‌ جان داردوزنده‌ می ماند،بایدهمراه‌ روحمان تاهمیشه‌جاودانه‌بمانیم.خاطره‌ بایدبسوزاندوخاکسترکندوبماند،همانطورکه ‌مهربانی توبامن کرد.

حسین مهربانم،بعدازدیدن وحرف زدن باشمادچارغریبی بیشتری شده‌ام.اوایل آشنایی حس می کردم شایدنوعی دلتنگی معمولی باشدوبارفتن وگذشتن زمان ازبین می رود،فکرمی کردم ازآن احساسهای زودگذریست که ‌باگذشت زمان نابودخواهدشد،سعی کردم باخودم کلنجارروم،سرم رابگذارم توی کتاب ونوشته‌هایم،امانشد.چه ‌بوددردل وصورت مهربان توکه ‌دلم راربود؟چه ‌بود درچشم های غریب توکه ‌روحم راازجسمم جداکردوباخودبرد؟آن شعله ‌که ‌میان من وتودرگرفت درسینه‌ام لهیب شده‌.

خوب میدانم که‌این یک عشق ساده‌ نیست،من عاشق روح توشده‌ام،روحی که‌آشناوبزرگ است.خواهش می کنم که‌مراتنهانگذاروبرایم بمان.دوستت دارم وتاهرزمان که ‌بمانی برایت خواهم ماند.......

خوشبختی

خوشبختی همین جاست،میان دستان من وتو.همیشه‌یادمان داده‌اندحتما"جاده‌ای برای خوشبختی وجوددارد،اماغافلیم ازاینکه‌خوشبختی همین جاده‌ایست که‌پیش روداریم.

اگرمن وتوباشیم حتما"خوشبختیم،همین حالا،همین جاکه‌دستانمان کناردستان هم است.خوشبختی همین شب هاوروزهایی ست که‌به‌هم می اندیشیم،همین فکرکردن هاوتصورهای زیبای من وتوست.

خوشبختم،خوشبختی،تاهرزمان که‌داشته‌باشمت،داشته‌باشیم.دوستت دارم،دوستم داری،تاآن زمان که‌هنوزازهم لبریزیم وهیچ خلایی ازمن،ازتو،درمانیست.پس می مانم،پس بمان،تاهمه‌ بگویندمن وتوخوشبختیم.....

تقدیم به‌ کسی که‌به‌من زندگی تازه‌بخشید

تقدیم به‌حسین عزیزم

روزگاران

روزگاران سپری شد،

ولی قصه‌ی ما

همچنان اول وصف است دراین کلبه‌ی تار.

قصه‌ی لیلی ومجنون به‌پایان آمد،

ولی امامن وتوچشم به‌فرداداریم،

چشم به‌فرداکه‌شایدبتوان

عشق فرهادبه‌شیرین سازیم!

من وتو

چشم به‌راهیم که‌شایدبرسد

حرفی ازجانب عشاق دراین کلبه‌ی تار.

سخن عشق تمام می شودومی گذرد

ولی امامن وتو

عشق دروغین داریم......

تنهایی

هوس تنهایی کرده‌ام!انگاردلم جای خلوتی رامی خواهد،انگاربه‌صدایت نیازداردتاآرام بگویی:دوستت دارم درست به‌اندازه‌ی شمارش ستاره‌ها،ومن باصدایت دردرون خودگم شوم،بغض کنم،امابغضم رانشکنم تانفهمی من هم دوستت دارم وبگویم:بس است،بگودوستت ندارم!وتوآرام وبغض کرده‌بگویی:دوستت ندارم!!!ومن ازشنیدن آن تهی شوم ودوباره‌هوس کنم که‌دوباره‌صدایت ازپشت دیواربلندسکوت وپنجره‌های شکسته‌بیایدوآهسته‌بگویی:هرچه‌به‌توگفتم دروغ بود،همیشه‌دوستت دارم!!!

می دانی،رفتن وآمدنت،خنده‌وگریستنت،آشتی وقهرکردنت،عشق ونفرتت،فریادوسکوتت،یادوفراموشیت،بودن ونبودنت،همانندکوهی سنگین است.اتفاق من وتوازاول هم نبایدمی افتادواکنون که‌افتاده‌نمی توانم آن راازصفحه‌ی ذهنم پاک کنم،نمی توانم تمام عشقم رافراموش کنم،اماشایدپاک کنی باشدکه‌مرابرای همیشه‌محوکند....

انتظار

می خواهم بگویم آزارم نداده‌ای،فقط دراتتظارم گذاشته‌ای!می خواهم بگویم نگران من نباش،دردمن فقط دوری توست!می خواهم بگویم دوستت دارم حتی اگرکنارمن نباشی،حتی اگربازنگردی!

می دانم.همه‌می خواستندهوای من ازسرتوبیفتد،اماهوای توهمیشه‌درسرمن است،تودنیای منی اماتو خواستی تنهابمانی،نمی دانم آیامی توانم بازتحمل کنم؟نمی دانم بازخواهم توانست بی توبمانم؟

امامی دانی،این راخوب می دانم،حتی اگرنداشته‌باشمت بازهم تاابددوستت دارم...

بدرود

می خواهم بگویم بدرود...

امااین رابدان توخواهی بودبامن،توخواهی گشت درون قطره‌های جاری میان رگهایم،توخواهی بودهمانندبوسه‌ایی که‌صورتم رامی سوزاند.می دانی؟ازتویک چیزیافتم وآن هم این بود:عشق بزرگی راکه‌درزندگی من بیرون آوردی،درتوسرزمینی نیافت ودرجزایرتاریک توراه‌گم کرد.من توراپس ازطوفانی سردپس ازآن هوای باران شسته‌یافتم.دل زمین رامی کاوم تاغاری عظیم برایت بسازم تاتودرامان باشی.دیگرنیندیش برتمام تلخی هایی که‌میان ماگذشت،همه‌رابسوزان وخاکسترش رابه‌بادبسپار.اینک باقلبی بزرگوسهمی ازخون که‌توبه‌من هدیه‌دادی برای همیشه‌تنهامی مانم واکنون که‌دستانم پرازخاطرات خوب توست به‌من نگاه‌کن،من درهمه‌ی ساعتهابه‌انتظارتواموزمانی که‌اندوه‌نفرت انگیزازراه‌می رسد،می خواهم حلقه‌بردرتوکوبم!،وآنگاه‌که‌تنهای تنهایی بامن سخن بگو.بگو:من منتظرتوهستم وخواهم بود.

تومی دانی هرجاکه‌باشم،به‌زیرباران یازیرآتش.عشق من منتظرت خواهم ماندودرانتظارتوخواهم بود.وقتی به‌تومی گویندکه‌دوستت ندارم،به‌یادآورپاهای خسته‌ام رادرشب که‌درجست وجوی رؤیاهای توبود،اگربه‌تومی گویندفراموشت کرده‌ام،باورنکن.

توراچه‌کسی؟چگونه‌؟باچه‌حسی می تواندازقلب من جداکند؟من دراین لحظه‌هاکه‌همه‌می گویند؟دوستت ندارم،فراموشت کرده‌ام.برای تومی نویسم :دوستت دارم ومی گویم:تاهمیشه‌دوستت دارم....

قصه‌

توبه‌من می خندی،

من تورامی خواهم!

توخودت میدانی،

که‌توراساده‌ترین قصه‌ی خودمی دانم،

تومرادوست بدار

من توراخواهم خواست

وهمیشه‌این را

من به‌توخواهم گفت:

تاهمیشه‌،تاابدعاشقت میمانم......

ساده‌

سلام،خوبی؟

می خوام ازته‌دلم باهات حرف بزنم.میای باهم ساده‌باشیم؟میخوام باهات ساده‌حرف بزنم.ساده‌بنویسم تاتوهم ساده‌بخونیش،ساده‌ی ساده‌!شایدبه‌نظرت قشنگ نباشه‌امااینجوری راحتترم،می خوام توهم بامن ساده‌باشی،صداقت قشنگه‌،نه‌؟اشکالی نداره‌ازت یه‌سوال بپرسم؟نگی فضوله‌!!!

می تونی اسم ده‌تاازآخرین هنریشه‌هایی که‌اسکارگرفتن روبگی؟آره‌؟یادت نیست؟بلدنیستی؟نگران نباش،مطمئن باش هیچکس بلدنیست یااصلا"یادش نیست!

حالاواست ساده‌ش میکنم.می تونی اسم سه‌تاازمعلماتوکه‌درتوتاثیرمثبت داشتن روبگی؟می تونی بگی بهترین مشوق وبهترین کس زندگیت کیه‌؟می تونی اسم چهارنفرازکسانی روکه‌خیلی دوسشون داری روبگی؟آره‌؟تونستی؟یادت اومد؟

زندگی همیشه‌اسکاروبرنده‌شدن ودیدن آدمای معروف نیست،زندگی ساده‌قشنگه‌،زندگی یعنی اونایی رو که‌دوست داری همراهت بودن،تورودیدن،ارزشتو دونستن،کنارت بودن ومی مونن،مهمترازهمه‌توبه‌فکرشونی،دوسشون داری.

حالادیدی؟واسه‌همینه‌می گم سادگی قشنگه‌!نه‌؟

من دوسش دارم،بیاتوهم دوسش داشته‌باش .

مرداب،

هق هق مچاله‌ی آرزویی ست،

وغوکان مینوازند

نوای بی کسی نیلوفری را!

چه‌دل تنگی داردآب.

آن هنگام که‌شب چادربه‌دل مرداب می زند

وآرام آرام

سیاهی به‌چشمان سبزعاریه‌!

چه‌هوایی داردرقص موزون نگاهمان،

وباچه‌حسی غوکان

برلاشه‌ی پروانه‌ای خفه‌شده‌درآب

می خوانندآوازشان را،

وچه‌حالی دارد

فضای یخ زده‌ی دستانم

برای........

نگین های سیاه‌

مردمتفکرانه‌،چشم درچشم مقابل بانوایستاد،کلاهش راباحرکتی موزون برداشت وباوقارخم شدودستان بانوراغرق بوسه‌کرد.چشمان بی رمق بانوحس آهوهای رمیده‌ازشلیک رافهمید.مردمکانش زانوزدند:نه‌دست بردار،شهرهنوزچهله‌نشین است!

مردپوزخندی زدوکلاه‌برسرگذاشت،دستی بانورابه‌صندلی پیوندداد.مردبه‌گوشه‌ای رفت تابرق نگینهای سیاهی راکه‌به‌لباس بانویش سنجاق کرده‌بودراتحسین کند!

نگاه هاقیام کردندوبااضطراب دستانش راپشت لبخندپنهان کردوگفت:شعر!!! گوش های بزرگ دست به‌چانه‌منتظرماندند،بانونفسی کشیدولرزش صدایش راپنهان کردوگفت:شعر...

دستهای متفکرانه‌بالارفتندونگین های سیاه‌براق رایکی یکی به‌غارت نقدبردند.دهان مردراباکلاهش بستندوزندانی جیبشان کردند! بانوتلخ گریست وصورتش پرازچروک شدوسپس کم کم مچاله‌شد!

مرداندیشید:چشمش زدند؟؟؟ یادم باشداین بارنگین های آبی به‌لباس بانویم سنجاق کنم.......

مرزناممکن

دوستت دارم!

بی آنکه‌بخواهمت،

نهایت عشق است این.

آن وعده‌ی دیداردرفراسوی پیکرهاست!

آدمی بودن،

حسرتا،

مشکل است درمرزناممکن،

نمی بینی؟؟؟

همه‌ی روزهای هفته مال تو. بیا و بلند بلند سکوت حرفهای روشن مرا گوش کن. هرکس به دیدنم آمد گل یخ دستش بود. تو اما با خودت کمی از حروف باران زده را بیاور. کلمات و حرفهایم همگی تشنه‌اند. نمیدانم چرا سایه‌ات را از روی دیوار آرزوهایم پر میدهند. نمیدانم چرا هرچه خواستم به تو نزدیکتر شوم از تو بیشتر و بیشتر دورشدم. فاصله‌ها ، سردی دستها ، صداهای بغض کرده و خستگی پاها همه از دوری تو میگویند. راستی گوش کردی؟ دارم یاد میگیرم ساده دروغ بگویم، بگویم حالم خوب است، بگویم من میتوانم باز هم دوری ات را تحمل کنم. حالا تو قضاوت کن وقتی دروغ میگویم شبیه کلاغ نمیشوم؟ صدایی آمد، صدایی که بی شباهت به آواز شبانه‌های غمگین نیست، صدایی که بی شباهت به خورشید و ماه نیست، صدایی از ستاره‌ای که تازه ماه شدن را یاد گرفته.‌ شاید باز هم دروغ میگویم، ستاره‌ای که ماه شدن را یاد گرفت، از ماه نور گرفتن را فراموش خواهد کرد. ببین گلم! ببین چقدر کلمه کنار هم چیده‌ام تا تو زاده شوی. تو از جنس کلمه و آوازی، تو از جنس آزادی و سکوتی. بیا بنشین کنار این همه کلمه‌ی ماتم گرفته ، کنار دستانم ، کنار سکوت. باز هم نسیم بوی نفسهایت را برایم به ارمغان آورده با حس هر دم و بازدمت یک آن به عمرم افزوده خواهد شد. پنجره‌ بوی باد، باد بوی تو و من .........

حالا بیا ، بیا در کنار سهمی از دلتنگی من بنشین ، میخواهم همرنگ چشمانت سکوتی کنم به سنگینی آواز تو.

میخواهم تا آخر دنیا ببوسمت.

مترسک

پاییز و مزرعه و زردی گندمزار

افتاب پاییز و مزرعه‌ی زرد و ...

گندمزار و مزرعه و پاییز

مترسک میدانست

تا او باشد کلاغها

از گرسنگی

خواهند مرد

فردایش

مترسک خود را کشته بود

مترسک تازه کلاغها را فهمیده بود ...

درپشت دیواربلندسکوت


حرفهایی ست به اندازه ی تنهایی بزرگ غمهایم


به‌ بزرگی همه ی آرزوهای خفه شده دردرونم


به وسعت اشکهای جمع شده درچشمانم


پس،


به‌ یادوخاطره ی آرزوهایی که میمیرند،


سکوتی خواهم کرد

سنگین ترازفریاد تو...‌

گفتی:دوستت دارم ورفتی،

ومن

حیرت زده‌به‌ گام های شمرده‌ شمرده‌ ات نگاه کردم.

درکنارم

سایه‌ هایی ازجنس دلتنگی وغم

نگریستم،

تاگیج شدم و

لبخندزدی و

من تسلیمت شدم،

گفتم:

هستی ام تویی،توهستی ام نباشی من درنیستی ام.

گفتی:

بخندبرتمام درست هاونادرست ها.

واین،

پیش ازقصه ی لبخندتوبود...

حواسم بود،

تنه‌ ات به‌ تنه‌ ام خورد

تاتمام شعرهایم را

بابهار

ازجیبم بزنی،

حالا:

همه ی آنچه مینویسم تورادوست دارد.

لط‌فا":

بمان تاشعرهایم برای توبنویسند،

آنی که‌ دوستت دارد،منم...

برایت خواهم نوشت از ته مانده ی غرورم ودلی تهی که‌ تنهاازتومی نویسدوچشمانی به‌ راه‌ مانده‌ ی منتظرودردی که‌ تنهابادیدن توتسکین می یابد.ازهمه وهمه،ازتمام دیدن وندیدن هاکه‌ نشان نبودنت رامیدهد.رفتی وتنهایم گذاشتی،و‌حالامن ماندهام ودست نوشته‌ هایم،که تنهاوتنهابرای توست ومن تمامی نامه‌ هایی رابه آدرسی که‌ ندارم پست میکنم...

روزهایی که گذشتند تنها جزئی از خاطرات منند که خوبهایشان لبخندی دست به گردنشان می اندازد و تلخی هایشان هم پشت یک سرگرمی علی چپ پیچیدن پنهان میشوند، پس همه‌ی سپری شده‌ها خاطره‌اند و بس و ما خودمان خاطره ‌سازیم. باید حواسمان جمع حالمان باشد که آینده گذشته‌اش میکند. روزهایت را سامان بده سعی کن لطافت و ظرافت و آرامش امروز، فرداهایت را پوشش دهد و خاطره‌هایت را شیرین. همه‌ی خشونتهای زندگی پله‌اند برای متعالی شدن روحت، آنها را هم دوست داشته باش. با بیدار کردن دوست داشتن در وجو‌دت ،لطافتی که روحت، آنرا دارد را دوچندان کن و بخند به‌روی همه‌ی بغض ها. تقصیر هیچ چیز و هیچکس نیست وقتی گاهی اتفاقی اتفاق می افتد یا اتفاقی اتفاق نمی افتد ما آمده‌ایم که تجربه کنیم کامل شویم و برویم تا تولدی دیگر. پس همه چیز میگذرد، پس همه‌ی حسها چه خوبشان چه بدشان گذرایند. پس به روی همه‌ی آنها بخند.

درباره‌ی من

من شیما هستم.22 سالمه.این وبلاگ نوشته‌های خودمه. دوست دارم اگه خوندینش نظر بدین. ایمیل آدرس من اینه:
JOOTEM_NICE@yahoo.com

با تو اکنون چه فراموشیها

با من اکنون چه نشستها ، چه خاموشیهاست

تو مپندار که خاموشی من

هست برهان فراموشی من

من اگر برخیزم

تو اگر برخیزی

همه برمیخیزند......

حمید مصدق